Drita e pasdites rrëshqiste mes raftëve të Bibliotekës Kombëtare si një dorë e butë që përshkon faqet e librave të harruar. Ana kishte humbur veten në një roman francez të shekullit të nëntëmbëdhjetë, kur një fjalë e papritur e bëri të ngrihej kokën. Toni qëndronte në prag të korridorit, me një libër të mbyllur në dorë dhe sy të zinj që ndriçoheshin nga një buzëqeshje e lehtë, sikur kishte zbuluar një sekret të saj. Një sekret të thjeshtë, por që askush tjetër nuk e kishte vërejtur: ajo gjithmonë lexonte me gishta që preknin faqet si të ishin petale.
— “E di se çfarë po mendon,” tha ai, duke u afruar me atë qëndrim të vetin, të qetë dhe të sigurt, si një burrë që ka kohë për gjithçka. — “Po mendon se jam këtu rastësisht.”
Ana nuk u përgjigj menjëherë. E kishte parë atë herë të tjera, por kurrë nuk kishin shkëmbyer më shumë se dy fjalë. Ai ishte ai lloji i njeriut që dukej se i dinte të gjitha librat, por nuk fliste për ta. Preferonte të dëgjonte. Dhe kjo e bënte të ndihej e çuditshme, sikur çdo fjalë që do të thoshte para tij do të peshonte më shumë se sa ishte.
— “Nuk kam menduar asgjë,” gënjeu ajo, duke mbyllur librin me një lëvizje të lehtë. Por gishtat e saj u ndalën për një moment mbi kopertinën, sikur të mos donin ta linin të shkonte.
Toni u ul në karrigen përballë, duke e vëzhguar me një vëmendje që nuk ishte aspak e rastësishme. Në bibliotekë, mes rreshtave të pafund të librave, njerëzit shpesh bëheshin të padukshëm. Por jo ai. Ai kishte një prani që tërhiqte vëmendjen, si një magnet i fshehur në xhep. Ana e ndjeu këtë dhe u përpoq të mos linte që duart e saj të dridheshin.
— “E di se lexon Balzakun,” vazhdoi ai, me zë të ulët, sikur të mos dëshironte t’i shqetësonte heshtjen e vendit. — “Por nuk e di se çfarë pjese të *Papës Goriot* të ka kapur më shumë.”
Ana u habit. Askush nuk e kishte pyetur kurrë një gjë të tillë. Zakonisht, njerëzit kërkonin t’i dinin *pse* lexonte, jo *çfarë* lexonte.
— “Më pëlqen kur Rastinjaku kupton se jeta nuk është vetëm ambicie,” tha ajo, duke u përpjekur të mos zbulonte sa e emocionuar ishte që dikush e kuptonte. — “Ai moment kur sheh se ka humbur diçka që nuk mund ta kthejë më.”
Toni u buzëqeshi, por nuk ishte një buzëqeshje e thjeshtë. Ishte diçka më e thellë, sikur kishte pritur gjithë kohën që dikush të thoshte pikërisht këto fjalë.
— “Unë mendoj se ai nuk e kupton kurrë vërtet,” tha Toni. — “Ai thjesht mëson të jetojë me humbjen.”....
