Burimi uji kishte lëvizur gjithmonë me ritmin e vet, një këngë të pakuptueshme për ata që nuk dinin të dëgjojnë. Ishte një mesditë e vonë verore, kur dielli i kishte zbutur skajet e maleve dhe hijet shtriheshin të gjata mbi barin e freskët. Uji rrjedhë me një qetësi që ngjante me përulësi, si një plak që kishte parë shumë dhe nuk kishte më nevojë të fliste. Por Alma, me këmbët e zhveshura të zhytura në pellgun e ftohtë, nuk po dëgjonte rrjedhën e tij. Ajo po shikonte diçka tjetër — një reflektim që nuk ishte i saj.
Sokoli kishte ardhur pa zë, si një erë e lehtë që nuk trondit gjethet. Qëndronte pak më tej, nën hijen e një dardhe të vjetër, me një shportë të mbushur me qershi të kuqe, të ndritshme si gjak në dritën e perëndimit. Nuk kishte folur ende. Vetëm e shikonte, me atë qëndrim që kishin burrat e fshatit kur dinin se kishin diçka për t’u thënë, por prisnin momentin e duhur. Alma e ndjeu praninë e tij si një ngrohtësi të papritur në ajër, si një aromë qershie që i mbërthente hundët pa e kuptuar.
— A ke etje? — pyeti ai më në fund, me zë të ulët, si nëse kishte frikë të mos e zgjonte heshtjen.
Alma nuk u kthye. Vështroi vetëm ujin, ku reflektimi i tij tani ishte i qartë, i afërt, si një përbindësh i butë që kishte dalë nga thellësia e pellgut.
— Po, — tha ajo, dhe zëri i saj ishte i lehtë, si një gjethe që bie.
Sokoli u afrua ngadalë, duke u ulur pranë saj në një gur të rrafshët. Shporta me qershi qëndronte mes tyre si një urë e ndërtuar me kujdes. Ai mori një kokërr, e rrotulloi mes gishtëve, pastaj e ofroi asaj. Alma e pranoi, por nuk e hëngri menjëherë. E mbajti në pëllëmbë, duke vështruar se si lëngu i saj i kuq i njolloste lekuren.
— I keq, — tha ai, duke parë se si ajo nuk e prekte.
— Jo, — u përgjigj Alma, — vetëm po mendoj se sa e bukur është.
Sokoli buzëqeshi, por nuk ishte një buzëqeshje e zakonshme. Kishte diçka të fshehtë në të, si një kujtim i vjetër që sapo kishte dalë në dritë. Ai mori një qershi tjetër, e preu me thikë dhe ja ofroi gjysmën e saj. Këtë herë, Alma e hëngri. Shija e ëmbël e përzier me një pikë thartësi i mbushi gojën, dhe ajo mbylli sytë për një çast, si nëse donte ta ruante atë ndjesi përgjithmonë.
— Kush të mësoi të bësh kështu? — pyeti ajo, duke hapur sytë.....
