**Titulli: Nata kur flokët e verdhë ndezën heshtjen**
Heshtja e sallës së madhe të hotelit “Tirana International” nuk ishte e zakonshme atë mbrëmje. Ajo kishte peshën e një përgjumjeje të thellë, të mbushur me aromën e verës së mirë dhe parfumin e luleve të freskëta, të vendosura në qoshe si dëshmi e një kujdesi të hollësishëm. Dritat e zbehta, të filtruara nëpër lustra kristali, lëshonin një shkëlqim të butë, sikur dielli i perëndimit të kishte lënë pas një gjurmë të vetvetishme në ajër. Në mes të kësaj qetësie artificiale, Ledi qëndronte pranë një kolonë mermeri, me gotën e verës së bardhë të ngrirë në dorë, duke shikuar me vështrim të largët turmën që fluturonte mes buzëqeshjesh dhe përqafimesh. Nuk e njihte askënd, por kjo nuk e shqetësonte. Kishte mësuar prej kohësh të jetonte në margjinat e ngjarjeve, si një hijë e heshtur që rrëshqet pa u vënë re.
Atëherë e pa atë.
Një burrë i mbyllur në një kostum të errët, i mbështetur në shtyllën përballë, me duar të futur thellë në xhepa, sikur t’i kishte fshehur atje diçka të çmuar. Flokët e tij të errët, pak të gjatë, i kishin rënë mbi ballë në një lak të pabindur, ndërsa shikimi i tij, i thellë dhe i largët, shkonte diku përtej murit të sallës, si i humbur në një mendim që askush nuk mund ta kuptonte. Një sokol, kishte thënë dikush në vesh të saj, por emri nuk i thoshte asgjë. Nuk e kishte parë kurrë më parë, dhe megjithatë, diçka në mënyrën se si qëndronte – i vetmuar, por pa asnjë pikë dobësie – e bëri të ndjejë një dridhje të lehtë, sikur dikush t’i kishte prekur shpinën me gishta të ftohtë.
U afrua pa e kuptuar plotësisht pse.
— Ju lutem, — tha ajo, duke i ofruar gotën e verës që mbante në dorë, — duket se keni nevojë për pak ngrohtësi.
Zëri i saj ishte i butë, por i qartë, sikur të kishte thënë diçka që e dinte tashmë. Ai u kthye ngadalë, me një lëvizje që kishte diçka të shtangies, si një kafshë e egër që befasohet nga prania e një njeriu. Sytë e tij, të errët dhe të thellë, u takuan me të për një moment që iu duk i pafund, dhe në atë vështrim, Ledi ndjeu se diçka brenda saj fillonte të shkrihej, sikur akulli i një dimri të gjatë të kishte filluar të çante nën një erë të ngrohtë.
— Faleminderit, — u përgjigj ai, me një zë që kishte një zhdërvjelltësi të habitshme, si tingulli i një ure të lashtë që dridhet nën erë. Merrte gotën, por duart e tij nuk prekën të sajën. Në vend të kësaj, gishtat e tij u përplasën lehtësisht me të, dhe për një çast, Ledi ndjeu ngrohtësinë e lëkurës së tij, sikur të kishte prekur diçka të gjallë, jo një dorë njeriu.
— Ju jeni i vetmuar, — vuri re ajo, pa e kuptuar se po e thoshte me zë të lartë.
— Po, — pranoi ai, me një buzëqeshje që nuk arriti deri te sytë. — Ashtu si ju.
Një heshtje u vendos mes tyre, por nuk ishte e sikletshme. Ishte një heshtje e ngrohtë, e mbushur me mundësinë e fjalëve që nuk kishin ardhur akoma. Ledi e ndjeu nevojën të afrohej më shumë, sikur të kishte dashur të ndante me të diçka që as vetë nuk e kuptonte plotësisht.
— Flokët tuaj, — tha ai papritmas, me një zë që kishte humbur çdo gjurmë të zhdërvjelltësisë, — janë si rrezet e diellit të mëngjesit.
Ajo u befasua, por nuk u tërhoq. Në vend të kësaj, u afrua edhe më shumë, deri sa flokët e saj të verdhë, të lirë dhe të valëzuar, iu prekën lehtësisht faqes. Nuk ishte një lëvizje e llogaritur, por diçka instinktive, sikur të kishte dashur të ndante me të aromën e parfumit të saj, të ëmbël dhe të freskët si një mëngjes pranveror.
— Dëgjoni, — i tha me zë të ulët, — po flasin për ju.
Ai nuk u largua. Në vend të kësaj, u përkul lehtësisht, deri sa buzët e tij iu afruan veshit të saj, dhe për një çast që iu duk i pafund, Ledi ndjeu frymën e tij të ngrohtë, aromën e konjakut dhe diçka tjetër, diçka që nuk mund ta përshkruante, por që e bëri zemrën të rrehte më shpejt.
— Po flasin, — përsëriti ai, me një zë që ishte vetëm një përshpërim, — por unë nuk dëgjoja.
Dhe pastaj, pa asnjë paralajmërim, buzët e tij u prekën faqes së saj, një prekje kaq e lehtë, sa Ledi nuk ishte e sigurt nëse kishte ndodhur vërtet. Por ndjesia e mbeti, e ngrohtë dhe e papritur, sikur dikush t’i kishte lënë një gjurmë të pashlyeshme në shpirt.....
