Kur Deti Na Dha Emrin
Plazhi i Durrësit merrte frymën e tij të ngrohtë nën diellin e mesditës, një frymë e ngadaltë, e rëndë, si valët që lëpinin bregun me një këmbëngulje të pafund. Rëra e artë, e nxehtë, i digje këmbët atyre që ecnin zbathur, ndërsa erërat e lehta të Adriatikut përzienin aromën e kripës me atë të pishave të largëta. Ana qëndronte pranë ujit, me këmbët e zhytura deri në kyçin e këmbëve, duke lëvizur gishtat e këmbëve nën sipërfaqen e lëngshme. Uji i ftohtë i detit i shkëlqente në lëkurë si një shtresë argjendi, ndërsa ajo mbante sytë të mbyllur, duke u lëshuar në ritmin e valëve që i përplaseshin butë në kofshë.
Një zhurmë e papritur e bëri të hapë sytë. Diku larg, një burrë me krahë të gjerë dhe shpinë të fortë po ndahej nga uji, duke lëvizur me një forcë të qetë, sikur deti t’i kishte dhënë atij një pjesë të fuqisë së tij. Ana e ndoqte me sy, pa dashje, ndërsa ai u afrua bregut, me ujin që rrjedhte nga trupi i tij në pikat e ndritshme. Kur doli plotësisht, ajo pa se kishte një buzëqeshje të lehtë, të pambrojtur, si ajo e një fëmije që sapo ka zbuluar një sekret.
— Po mbytem! — thirri Ana papritur, duke u hedhur me të dy duart në ujë, sikur të kishte humbur ekuilibrin.
Sokoli, pa menduar dy herë, u fut menjëherë në det, duke kapur krahun e saj me një dorë të fortë. Ana u tërhoq drejt tij, duke u mbështetur në kraharorin e tij të lagët, ndërsa zemra i rrihte fort, më shumë nga afërsia sesa nga frika. Ai e mbajti për disa sekonda, duke e shikuar me sy të zinj, të thellë, që kishin diçka të pabesueshme në to. Kur u ndanë, Ana ndjeu një nxehtësi të papritur në faqe, sikur dielli kishte rënë vetëm mbi të.
— Faleminderit, — tha ajo, me zë të ulët, duke shmangur sytë e tij.
— S’ka përse, — u përgjigj Sokoli, ndërsa uji i rrjedhte nga flokët e tij të errët, duke lënë gjurmë në supe. — Por mos e bëj më këtë lojë.
Ana buzëqeshi, duke e shikuar nga nën qerpikët. — Nuk ishte lojë.
Ai nuk u përgjigj, por shikimi i tij u zbut, sikur të kishte kuptuar diçka që ajo nuk e kishte thënë.
—
Disa orë më vonë, ata ule në një bar të vogël pranë plazhit, me dy gota të ftohta para tyre. Ana kishte veshur një fustan të bardhë, të hollë, që lëvizte me erën, ndërsa Sokoli kishte mbështjellë një peshqir rreth belit, me lëkurën e tij të bronzosur që shkëlqente në dritën e perëndimit. Ata flisnin për gjëra të pakuptimta — për erën, për ngjyrën e ujit, për shijen e limonit në koktej — por midis tyre kishte një tension të heshtur, si një fije e hollë që mund të pritej në çdo moment.
— A ke ndonjëherë menduar se deti na sheh? — pyeti Ana papritur, duke e shikuar ujin që shkëlqente si argjend i shkrirë.
Sokoli e shikoi me sy të ngushtë. — Si kështu?....
