Kur Deti Na Dha Emrin
Plazhi i Durrësit merrte frymën e tij të ngrohtë nën diellin e mesditës, një frymë e ngadaltë, e rëndë, si valët që lëpinin bregun me një këmbëngulje të pafund. Rëra e artë, e nxehtë, i digje këmbët atyre që ecnin zbathur, ndërsa erërat e lehta të Adriatikut përzienin aromën e kripës me atë të pishave të largëta. Ana qëndronte pranë ujit, me këmbët e zhytura deri në kyçin e këmbëve, duke lëvizur gishtat e këmbëve nën sipërfaqen e lëngshme. Uji i ftohtë i detit i shkëlqente në lëkurë si një shtresë argjendi, ndërsa ajo mbante sytë të mbyllur, duke u lëshuar në ritmin e valëve që i përplaseshin butë në kofshë.
Një zhurmë e papritur e bëri të hapë sytë. Diku larg, një burrë me krahë të gjerë dhe shpinë të fortë po ndahej nga uji, duke lëvizur me një forcë të qetë, sikur deti t’i kishte dhënë atij një pjesë të fuqisë së tij. Ana e ndoqte me sy, pa dashje, ndërsa ai u afrua bregut, me ujin që rrjedhte nga trupi i tij në pikat e ndritshme. Kur doli plotësisht, ajo pa se kishte një buzëqeshje të lehtë, të pambrojtur, si ajo e një fëmije që sapo ka zbuluar një sekret.
— Po mbytem! — thirri Ana papritur, duke u hedhur me të dy duart në ujë, sikur të kishte humbur ekuilibrin.
Sokoli, pa menduar dy herë, u fut menjëherë në det, duke kapur krahun e saj me një dorë të fortë. Ana u tërhoq drejt tij, duke u mbështetur në kraharorin e tij të lagët, ndërsa zemra i rrihte fort, më shumë nga afërsia sesa nga frika. Ai e mbajti për disa sekonda, duke e shikuar me sy të zinj, të thellë, që kishin diçka të pabesueshme në to. Kur u ndanë, Ana ndjeu një nxehtësi të papritur në faqe, sikur dielli kishte rënë vetëm mbi të.
— Faleminderit, — tha ajo, me zë të ulët, duke shmangur sytë e tij.
— S’ka përse, — u përgjigj Sokoli, ndërsa uji i rrjedhte nga flokët e tij të errët, duke lënë gjurmë në supe. — Por mos e bëj më këtë lojë.
Ana buzëqeshi, duke e shikuar nga nën qerpikët. — Nuk ishte lojë.
Ai nuk u përgjigj, por shikimi i tij u zbut, sikur të kishte kuptuar diçka që ajo nuk e kishte thënë.
—
Disa orë më vonë, ata ule në një bar të vogël pranë plazhit, me dy gota të ftohta para tyre. Ana kishte veshur një fustan të bardhë, të hollë, që lëvizte me erën, ndërsa Sokoli kishte mbështjellë një peshqir rreth belit, me lëkurën e tij të bronzosur që shkëlqente në dritën e perëndimit. Ata flisnin për gjëra të pakuptimta — për erën, për ngjyrën e ujit, për shijen e limonit në koktej — por midis tyre kishte një tension të heshtur, si një fije e hollë që mund të pritej në çdo moment.
— A ke ndonjëherë menduar se deti na sheh? — pyeti Ana papritur, duke e shikuar ujin që shkëlqente si argjend i shkrirë.
Sokoli e shikoi me sy të ngushtë. — Si kështu?
— Ai na sheh, por ne nuk e shohim atë. Është si një dashuri e njëanshme, — tha ajo, duke buzëqeshur me melankoli.
Sokoli nuk u përgjigj menjëherë. Më pas, me zë të ulët, tha: — Ndoshta deti na sheh, por ne nuk e dimë se çfarë mendon.
Ana ndjeu një dridhje të lehtë, sikur ai të kishte prekur diçka brenda saj që as vetë nuk e dinte.
—
Dhoma e hotelit ishte e vogël, me dritë të zbehtë që hynte nga dritarja e hapur. Ana ndjeu erën e kripës dhe të diellit që përzihej me aromën e lëkurës së Sokolit. Ai qëndronte pranë dritares, me krahët e tij të fortë të dukshëm nën fanellën e hollë. Kur Ana hyri, ai u kthye ngadalë, sikur të mos kishte dashur ta zgjonte nga një ëndërr.
— Nuk e di pse të kam sjellë këtu, — tha ajo, me zë të brishtë.
— Unë e di, — u përgjigj Sokoli, duke u afruar.
Ana nuk e kundërshtoi. Kur ai e preku faqen e saj, ajo mbylli sytë, duke ndjerë nxehtësinë e duarve të tij që zbrisnin në qafë. Puthja e tij ishte e butë, por e vendosur, sikur të kishte pritur gjithë jetën për këtë moment. Ana u tërhoq drejt tij, duke u lëshuar në një përqafim që i dukej i panjohur e i njohur njëkohësisht.
Kur u ndanë, ajo ndjeu një zbrazëtirë të papritur, sikur diçka brenda saj të kishte ndryshuar përgjithmonë.
—
Nëntë muaj më vonë, Ana mbante në krahë një foshnjë me sy të zinj, të thellë, si ato të Sokolit. Albani — emri që i kishte vënë — kishte flokë të errët dhe një buzëqeshje që i ngjante atij të panjohur që e kishte shpëtuar atë ditë në plazh. Kur e mbante në krahë, Ana ndjehej e plotë, por edhe e zbrazët, sikur një pjesë e saj të mungonte ende.
Vite më vonë, kur Albani ishte bërë një djalë i ri, Ana vendosi të gjejë atë foto të vjetër, të zbehtë, që kishte ruajtur në një kuti druri. Në të, Sokoli qëndronte në plazh, me sytë e tij të zinj që shikonin drejt detit, sikur të prisnin diçka. Ana e shikoi për një kohë të gjatë, pastaj mori një letër dhe shkroi një adresë që nuk e kishte përdorur kurrë.
—
Sokoli e mori letrën në një mëngjes të ftohtë në Tiranë. Kur e hapi, gjeti një foto të një djali që i ngjante si dy pikë ujë. Nën të, Ana kishte shkruar vetëm dy fjalë: *”E di tani.”*
Ai u ul në karrigen e tij, duke e shikuar foton për orë të tëra. Albani kishte sytë e tij, buzëqeshjen e tij, madje edhe mënyrën se si mbante kokën paksa anash kur mendonte. Sokoli ndjeu një dhimbje të papritur në kraharor, sikur të kishte humbur diçka që nuk e kishte ditur kurrë se e kishte.
Disa ditë më vonë, ai mori një tren për në Durrës. Kur zbriti në stacion, shkoi drejt plazhit, atje ku gjithçka kishte filluar. Ana ishte atje, e ulur në rërë, me sytë e saj të gjelbër që shikonin detin. Kur e pa, ajo u ngrit ngadalë, sikur të mos kishte dashur ta prishte momentin.
— E di, — tha Sokoli, me zë të ulët.
Ana nuk u përgjigj. Vetëm u afrua dhe e përqafoi, duke e mbajtur fort, sikur të mos donte ta linte të shkonte më kurrë. Sokoli e përqafoi prapë, duke e mbajtur aq fort sa të ndiente se mund të thyej. Por ajo nuk u thye. Vetëm u mbështet më shumë, sikur të kishte gjetur diçka që kishte humbur prej kohësh.
—
Disa muaj më vonë, ata u martuan në një ceremoni të thjeshtë, pranë detit. Ana kishte veshur një fustan të bardhë, të gjatë, që lëvizte me erën, ndërsa Sokoli kishte një kostum të zi, me një trëndafil të bardhë në xhep. Kur prifti i pyeti nëse do të jetonin bashkë për gjithë jetën, Sokoli e shikoi Anën dhe tha: — Po, deri në fund.
Ana buzëqeshi, duke e prekur dorën e tij. Në atë moment, deti ishte i qetë, si një pasqyrë e pafund, dhe dielli perëndonte ngadalë, duke lënë pas një dritë të artë që i përshkoi të gjithëve.
—
**Mesazhi:**
Dashuria nuk është vetëm çasti kur dy zemra takohen, por edhe rruga e gjatë që duhet të ecësh për t’i gjetur përsëri, kur koha i ka ndarë. Jetën nuk e përcaktojnë vetëm momentet që zgjedhim, por edhe ato që na zgjedhin pa e ditur. Dhe ndonjëherë, deti që na sheh, na kthen atë që kemi humbur — jo si një dhuratë, por si një detyrë që duhet ta pranojmë me guxim. Sepse dashuria nuk është thjesht të gjesh dikë, por të zgjedhësh të qëndrosh, edhe kur e di se mund të blesh.
