Burimi uji kishte lëvizur gjithmonë me ritmin e vet, një këngë të pakuptueshme për ata që nuk dinin të dëgjojnë. Ishte një mesditë e vonë verore, kur dielli i kishte zbutur skajet e maleve dhe hijet shtriheshin të gjata mbi barin e freskët. Uji rrjedhë me një qetësi që ngjante me përulësi, si një plak që kishte parë shumë dhe nuk kishte më nevojë të fliste. Por Alma, me këmbët e zhveshura të zhytura në pellgun e ftohtë, nuk po dëgjonte rrjedhën e tij. Ajo po shikonte diçka tjetër — një reflektim që nuk ishte i saj.
Sokoli kishte ardhur pa zë, si një erë e lehtë që nuk trondit gjethet. Qëndronte pak më tej, nën hijen e një dardhe të vjetër, me një shportë të mbushur me qershi të kuqe, të ndritshme si gjak në dritën e perëndimit. Nuk kishte folur ende. Vetëm e shikonte, me atë qëndrim që kishin burrat e fshatit kur dinin se kishin diçka për t’u thënë, por prisnin momentin e duhur. Alma e ndjeu praninë e tij si një ngrohtësi të papritur në ajër, si një aromë qershie që i mbërthente hundët pa e kuptuar.
— A ke etje? — pyeti ai më në fund, me zë të ulët, si nëse kishte frikë të mos e zgjonte heshtjen.
Alma nuk u kthye. Vështroi vetëm ujin, ku reflektimi i tij tani ishte i qartë, i afërt, si një përbindësh i butë që kishte dalë nga thellësia e pellgut.
— Po, — tha ajo, dhe zëri i saj ishte i lehtë, si një gjethe që bie.
Sokoli u afrua ngadalë, duke u ulur pranë saj në një gur të rrafshët. Shporta me qershi qëndronte mes tyre si një urë e ndërtuar me kujdes. Ai mori një kokërr, e rrotulloi mes gishtëve, pastaj e ofroi asaj. Alma e pranoi, por nuk e hëngri menjëherë. E mbajti në pëllëmbë, duke vështruar se si lëngu i saj i kuq i njolloste lekuren.
— I keq, — tha ai, duke parë se si ajo nuk e prekte.
— Jo, — u përgjigj Alma, — vetëm po mendoj se sa e bukur është.
Sokoli buzëqeshi, por nuk ishte një buzëqeshje e zakonshme. Kishte diçka të fshehtë në të, si një kujtim i vjetër që sapo kishte dalë në dritë. Ai mori një qershi tjetër, e preu me thikë dhe ja ofroi gjysmën e saj. Këtë herë, Alma e hëngri. Shija e ëmbël e përzier me një pikë thartësi i mbushi gojën, dhe ajo mbylli sytë për një çast, si nëse donte ta ruante atë ndjesi përgjithmonë.
— Kush të mësoi të bësh kështu? — pyeti ajo, duke hapur sytë.
— Gjyshi im. Ai thoshte se çdo gjë e mirë ka nevojë për pak durim.
Alma e shikoi atë me vëmendje, si nëse po zbulonte një anë të re të tij. Sokoli nuk ishte si djemtë e tjerë të fshatit, që flisnin shumë dhe bënin pak. Kishte një qetësi në të, një siguri të heshtur që e bënte të dukej i fortë pa u dukur arrogant. Ajo ndjeu një dridhje të lehtë në stomak, si një zog që kishte nisur të fluturonte.
— Ti nuk ke etje? — pyeti ai, duke i ofruar shportën.
— Jo, — tha ajo, — por dua të di çfarë mendon.
Sokoli heshti për një çast, pastaj mori një qershi dhe e vendosi me kujdes në veshin e saj. Ishte një gjest kaq i papritur, kaq delikat, saqë Alma ndaloi së frymëmarri. Qershia qëndronte atje, e kuqe dhe e freskët, si një vath i gjallë. Ai e shikoi me sy të zjarrtë, por pa prekje, si nëse donte të shihte nëse ajo do e priste.
— Mendoj se je e bukur, — tha ai më në fund, me zë të ulët, si një sekret. — Dhe se qershitë janë më të ëmbla kur i ndan dy njerëz.
Alma nuk u lëvizi. Qershia qëndronte në veshin e saj, dhe ajo ndjeu një nxehtësi të papritur në faqe. Sokoli u afrua shumë pak, aq sa ajo mund të ndjejë aromën e tij — një përzierje qershie, dielli dhe bar i freskët. Pastaj, me një lëvizje kaq të butë saqë dukej sikur koha kishte ngadalësuar rrjedhën, ai iu afrua buzëve të saj.
Puthja ishte e shkurtër, por e thellë, si një premtim i heshtur. Kur u tërhoq, Alma kishte sytë e mbyllur, dhe ai e shikoi me një buzëqeshje të re, të ngrohtë, si dielli që kishte filluar të perëndonte.
— Tani mund të kem etje, — tha ajo, duke hapur sytë.
Sokoli u qeshi dhe i ofroi shportën. Këtë herë, ata hëngrën qershitë në heshtje, por heshtja nuk ishte më e sikletshme. Ishte një heshtje e plotë, e mbushur me fjalë të pafolura, me shikime të fshehta, me prekje të lehta të duarve kur kalonin shportën nga njëri te tjetri.....
